Post race stress disorder they call it... 

Now what.. Sitting at home, enjoying a final week of relaxation before Karla and I have to go to work again. Fortunately we are still at the coast of Chile, spending our last days here with the family. I have eaten enough, drank sufficient beer for the rest of this year and looking at the photos every ten minutes or so. Emotions, flash backs, even the different pains I felt are passing by. They say it has a name: post race stress disorder. 

Lets go for a run, that will work, you tell yourself. And for just a brief moment, the adrenaline is felt. But after one hour I decide that there is no substitute. Not for the magic of the Atacama desert, not for the continous flow of adrenaline, dopamine and whatever chemicals your body releases in a multi day event like this. And the most painful lack of all; there is no substitute for the friendship and comradery that was/is there, in the Atacama Crossing 2011.

Friends, co-competitors, staff, volunteers and management, you all know who you are. I salute you via this final blog of the Atacama Crossing 2011! You were, no, you are truly a unique set of people and with pain in our hearts I (and Karla) say goodbye. Until we meet again sometime, somewhere in a beautiful setting, please take care.

Hugs, Eric and Karla

De langverwachte ontspanning, een geweldige ervaring en vele vrienden en levenslessen rijker.
 
Vannacht heb ik geslapen als een baby. Door het briefje van Karla kon ik gelukkig de gedachte aan haar aankomst even loslaten want zij heeft tot 9u volgende dag door moeten pakken enh had ik tot die tijd bij de finish op haar gewacht. Om een beeld te krijgen wat zij en de anderen dze dag deden. Dat is dus op om 5.30u , alles opzetten, ontbijt en om 6.30u in de auto naar haar checkpoint. Dan een hele dag, een hele nacht en de volgende ochtend pas om 8u op kunnen ruimen (tegen die tijd moest iedereen bij dat checkpoint wegzijn maar dat betekent dus ook bijna 90 mensen stimuleren en helpen.). Geloof mij, de vrijwilligers hier doen het echte werk.
 
Mi hermosita mia todo me dicen y es verdad, eres un angel en el desierto!!
 
Dus met eindelijk een lekkere nacht slaap, waarbij langzaam aan alle tentgenoten binnen kwamen, vandaag weer fris op. Met honger dus dat is goed want niet velen kunnen eten. Met energie en dat is goed want niet velen komen uit hun bed. En met een heerlijk gevoel van liefde, compleetheid en dat is gelukkig iets goeds dat vrijwel iedereen heeft. De schade is niet te overzien, wonden, ontstekingen, gigantsiche blaren (terwijl ik dit schrijf wordt naast mij een zeer aardige Guatemalaan die Daniel heet uitgeroepen tot Mister Blister), hiel- achilles, rug-en wat dan ook blessures. Ik ben er goed uitgekomen en klaar voor de volgende hahaha.. Even niet aan denken hoor. Ondanks alle pijn (eigenlijk zijn we er wel heel trots op valt mij op), lacht iedereen, heerst er een vriendelijke, respectvolle en liefdevolle sfeer. De ervaring voor velen is compleet. Nu alleen nog de pizza en cola morgen....... Hotelkamer met bed en douche..  En dan FIESTA!!!
 
Lieve mensen, het kan wel eens zijn dat dit het laatste bericht wordt, heel misschien morgen nog een. Jullie zullen, net als ik geloof ik, dus moeten afkicken van dit avontuur. Op naar de volgende, want de 10.000 euro voor het fonds gehandicaptensport in nog niet binnen geloof ik :)
 
Bedankt aan iedereen die aan me heeft gedacht, hoe de natuur het regelt ik weet het niet maar ik sluit af met een quote van mijzelf in een eerdere blog.
 
Ik heb misschien weinig calorien in mijn rugzak maar ik heb jullie gelukkig altijd bij mij.
 
Muchas gracias, un beso ultra mega grande y hasta la proxima!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
Eric

Ik ben binnen! En het was echt maar dan ook echt maximaal gaan.
 
Daar zit ik dan, ontroerd door alle mooie en lieve berichten van jullie en nog na te trillen, genieten, pijn te lijden, van mijn laatste etappe. Wat een gruwelijke dag was dit, bovenop de al moeilijke 4 dagen. Het is echt onvoorspelbaar hoe mijn lichaam hiermee om kan gaan en elke dag wordt ik weer wakker met het gevoel van ok, het kan weer. Hier op het kamp noemen ze mij Eric The Jumper. Omdat het s nachts en s ochtends zo koud is, warm ik mijn spieren om met sprongetjes en daar willen heel veel mensen in hun fysieke staat niet eens aan denken.
 
Dus daar was dan vanochtend. Ik voelde mij wederom sterk en fit, alle pijntjes weer even weg, en dat waren er echt heel veel. Dit is een in-humane sport dat is zeker. Maar ook wel uitzonderlijk bijzonder. Ik startte heel sterk, met een goed ritme en je zag de andere deelnemers voorop moeite hebben, ook de frontrunners, dat gaf mij een sterk gevoel. Ik pakte de nr 2 en 3 in en ging voor de nr 1. Daar was ie dan, inmiddels had de nr 2, Derren ook weer aangehaakt en samen gingen we verder. En ik kan nu echt met trots en ook wel pijn mijn hart zeggen dat ik hier alles heb gegeven. Bijna 7 uur alles uit de kast, bij 50km kwam de langverwachte man met de hamer. (Dit was het station waar Karla was, zover kon ik het blijkbaar nog volhouden). Een les die ik heb geleerd, het gaat echt om je eigen plan, je eigen doelen, niet die van anderen. Maar der gedachte dat ik deze dag als eerste zou kunnen eindigen liet me volledig meeslepen.
 
Bij Karla aangekomen was ik klaar,  ik wilde gewoon even niet meer. Alles deed pijn, de elektrolyten in je water zo smerig. En ik wilde al helemaal niet meer denken aan de gore gels die je wegstouwt. Alles was gewoon even shit. Ik moest ze laten gaan en de nr 3 kwam er weer bij. Dat vind ik al een heel vervelend ventje dus dat helpt ook niet om weer in de mood te komen. (in tegenstelling tot de mega goede sfeer tussen iedereen hier zijn er enkelen die daar negatief bij uitsteken, dit was er dus een van) . Karla was bijzonder lief, ik eette wat, dronk veel water. Vroeg haar of lopen ook goed was en haar antwoord was: als je NIET gaat lopen dan doe ik je wat aan. Dat zei voldoende en daar waren de laatste 23 km van vandaag. Ik telde, nog 3 uur bovenop de 7 als ik ren, nu dus 4 uur. O man..
 
Onderweg begon in weer te genieten en zag de schoonheid van dit land. Buitengewoon. Ik moest op het einde nog iemand laten passeren maar dat maakte me niet meer uit, ik weet weer waar ik het voor doe/deed. Ik kwam binnen in iets minder dan 10 uur, met een 5de plaats als gevolg. Als ik het goed begrijp is mijn officiele plek dus 5de overalll en daar zal de laatste dag niets aan kunnen veranderen (tenzij ik niet start natuurlijk). Het verschil tussen mij en 6 is niet goed te maken en dat betekent dat ik de laatste dag lekker met mijn tentgenoten (inmiddels echt dikke vrienden) rustig naar de finish kan, lekker genieten... Waar pizza, cola en bier en nog veel meer klaar staat. Extra genieten. OOO en een douche!!!! Mega genieten. Heerlijk want je zou haast vergeten dat het nog bestaat. De laatste 20 km kon ik overigens aan niets anders denken dan een ijskoude coca cola... Dat komt dus overmorgen. Vanavond en morgen rust.
 
In mijn tent kwam overigens de japanse interviewster nog even langs om een briefje van Karla te geven waarin ze oa schreef zeer trots op mij te zijn. Ik hoef jullie denk ik niet uit te leggen wat dat met je doet na 10 uur op het parcours. Net zo min als het lezen van al jullie reacties.
 
Een hele hele dikke knuffel voor iedereen, ik ga lekker mijn tent in terwijl alle mensen nog binnen moeten komen want dit is een hele lange dag voor velen (je mag overnachten op 50k, bij checkpiont waar karla staat maar dan moet je voor 6u weer weg zijn. Ik denk dat er velen dus doorzetten en vannacht nog binnenkomen.)
 
Eric

Nu komt het erop aan, de ultieme test. Allemaal maximaal voor de gehandicaptensport!
 
Just a quickie: my dear tentmates you are the greatest, without you no experience like this! Keep going and flowing, you rock!
 
Wat geweldig om jullie berichtjes te lezen. We leven echt zeer spartaans, slapen op de grond, eten uit een zakje met een beetje warm water erbij. Zelfs je eigen wc papier draag je mee.. En dan van allen zulke berichten te krijgen is echt een lifesaver!
 
En het komt er ook echt op aan. Morgen 8u, bij jullie 12u, starten wij voor de lange dag. Jullie zullen vrij laat dit pas lezen en zien waar ik sta, er is een goede kans op een top 3 omdat ik vandaag weer 3de ben geworden! Ik zal wel heel eerlijk zijn, voor het eerst kon ik vandaag wat minder genieten omdat ik een stukje vooraan liep na een mooie inhaalslag  (bij de nr 1 en 2 dus) en ging toen denken om 1ste te eindigen vandaag. Het heeft me dus toch gegrepen, de opmerkingen van de mede deelnemers, de camera van de japanse zender in je gezicht, het feit dat ik elke dag sterker wakker wordt. Het is ongelooflijk wat je lichaam kan als je je hoofd ernaar zet. Onwaarschijnlijk.
 
Maar goed, het doet dus wat met je plan en dan ren je niet meer in de 'zone'. De eerste 20 km gingen goed en een fantastisch landschap, daarna gruwelijke zoutvlakten waar bijna niet over te lopen viel en daar de frontrunners.. Ik ging wederom lekker, kwam dichterbij, was fris (ik bedoel, je beleeft wel 100 verschillende pijnen maar dat komt en gaat, net als de emoties, ook een grote rollercoaster. En toen kwam de gedachte van eerste plek en daar ging mijn flow! Aaaah. Ik moet zo blij zijn hiermee maar ik was gefrustreerd want ik heb ze aan het einde laten gaan om energie te sparen voor morgen. Het is het gewoon niet waard. Helaas kwam ik er niet meer in en met een dag als morgen voor de boeg was dat jammer. Net als dat de persoon naast mij net zegt dat ik 5de ben overall. Dat wilde ik dus niet weten maar goed, dat zal ook wel een reden hebben.
 
Ik hoop dat al deze aandacht ook nog is gericht op mijn primaire doel, bewustwording en 10.000 euro voor het fonds. We horen en zien helemaal niets buiten de blogs, dus blijf mensen vertellen waarom ik hier ben  :) !
 
Lieverds, alles wat jullie schrijven is te gek en zeer nodig echter zal ik jullie opmerkingen niet meer lezen voor de lange dag. Geef en stuur me dus alle energie die jullie hebben, morgen weer op eigen plan en dan, als de goden en jullie bij me zijn, hopelijk richting top 3...
 
Wederom dikke knuffels, vermoeide maar weer blije Eric. Denk aan jullie, kus!
 
Hola mi familia, pq no nos esciben?? Quiero saber de ustedes.. Besos, Eric

Stage 3 - Deze dag is voor Karla, Allemaal Maximaal! (Este dia es por karla, vamos todos al maximum!, lee mass abajo!)
 
Vandaag was het wederom een mooie dag. Na de mega zware dag van gisteren, was ik stomverbaasd dat ik mij zo fris voelde vanochtend. Het was gruwelijk koud en dat heeft er bij de meeste behoorlijk ingehakt. Door alle adrenaline is het al heel moeilijk om te slapen en als de kou dan inzet, in minder dan 2uur van plus 20 naar 0. Ik heb echter een matrasje gekocht die een stuk dikker is dan de meesten hebben en ook echt gekeken naar de aanbevelingen. Vele renners doen dat niet om gewicht te besparen en dan krijg je een slechte nacht. Ik niet, met een melatinine pil kreeg ik iig de 3 uur slaap en daarna nog 3. Dus uiteindelijk goed. En dat bleek op het parcours.Net als de in blog 1 genoemde Michell begon ik heel langzaam, maar wel in jogmodus. En wederom gebeurde wat gisteren gebeurde, langzaamaan maar zeker, haalde ik velen in.
 
Het parcours was stukken beter dan gisteren (hier is niet iedereen het mee eens, maar check de fotos om zelf te bepalen). Helaas wel wat mnder spectaculair omdat we op de vlakte liepen. Hoe dan ook hebben we fantastische uitzichten omdat de vulkanen continu om ons heen zijn. De grond is echt het grootste probleem, alleen maar rotsen, zand, opgedroogde grond met gaten, continu oneffen. Dat merk je enorm op je voeten en daar heb ik vandaag meer op gelet. Een ding is zeker, het allerbelangrijkste hier is bij elke stap nadenken en kijken waar je hem plaatst. Teveel hebben al breuken, wonden, grote blaren (ik ook een mooie grote maar die was goed afgetaped en dat werkte goed). In onze tent zijn 2 uitvallers van de 9 en 1 denkt er serieus over na om te gaan stoppen. Terwijl ik dit schrijf moeten een aantal nog binnenkomen en het kan zijn dat ze het niet halen.
 
Ik moet gaan herstellen dus hou het kort. Het is geweldig om jullie commentaar te lezen, doe mij alleen een lol, SCHRIJF NIET OP WAAR IK OVERALL STA! Dit is een echte mindgame, 30% fysiek, de rest puur mentaal. Ik wil niet weten waar ik sta want dan ga je pushen en dat moet absoluut niet. Ik weet waar wanneer ik binnenkom dus heb al een goed idee. Vandaag 3de!!! En ik voel mij goed. Nu zijn alle deelnemers dus aan het zeggen wat een kans ik maak maar ik wil niet mee in die kermis. Helaas bijna onmogelijk omdat ik steeds wat harder ga.  Nu eerst morgenochtend afwachten. Dan weten we pas of het goed is gegaan of niet. Morgen ga ik zeker langzamer (anders wordt mijn moeder boos grapte ik nog in de camera vandaag...) om mij voor te bereiden op de lange dag, stage 5.
 
Voordat ik in het spaans verder ga wil ik nog even meegeven dat ik zeker een aantal mensen niet heb genoemd die zeker wel voorbij kwamen, hierbij dacht ik nog aan Joke en Hans, jullie zijn echt de allerliefste en relaxte mensen die ik ken en ik ben erg blij dat mijn ouders jullie als vrienden hebben. Nog veel meer maar dat wellicht voor later , je moet het echt dag voor dag, checkpoint na checkpoint nemen.
 
Dikke knuffels aan allen, en in het bijzonder voor mijn vrouw, die echt een fantastische klus klaart, de vrijwilligers zijn van 5.30 tot 22u in de weer. Niet te geloven. En allen die ons kennen zijn het eens dat ze echt een topper is, een echte steun. En geloof me, dat is echt echt heel hard nodig hier. Iedereen heeft zijn eigen uitdaging en allen gaan vroeg of laat maximaal!
 
Eric
 
Hoy dia de nuevoun buen dia. El frio en la noche hizo mal a mucha gente, que han levado poco para dormir (es mas de llevar.) Pero yo no y esto hize la diferencia. Me fue muy bien, relejado y con el ritmo (gracias tio!) y salio muy muy bien. He venido 3 hoy dia. Ahora la gente me molesta con puedes ganar y esto pero esto no es mi meta. Entonces NO ME ESCRIBA POR FAVOR CUAL LUGER TENGO! Es todo mental y esto se hace mal a mi plan jaja. Pero verdad.
 
Mira, quiero escribir mas pero tengo que descansar pero aviso ahora a dolly que los lee mi blog!! Si tengo yuna respuesta escribo mas!! Pienso en toda la familia, y mi querido tio, si necesito mucha comida, tengo hambre!! Jajaja.. Por favor da nos unh mensaje con responder en el sitio, no a este mail!!
 
Este dia cori por mi mujer, ella esta haciendo lo mejor trabajo que existe. Y todo se dan cuenta. Ella apoya a la gente y esto es muy muy necesario. Eres lo mejor mi hermosita mia!
 
Besos Eric

Uit het hart - Del corazon (por mi familia chilena, mas abajo!!)

Wat een brute dag vandaag, kan niet anders zeggen. Het hele spectakel is compleet, dit is adventure racing! Niks door de woestijn, we gaan door rivieren, over rotsen, over duinen, bergen op, tunnels door, lange afstanden, ongelooflijke uiztichten. Maar serieus zwaar, echt een aanslag op je lichaam. De eerste afvallers zijn een feit. High on adrenaline kan je echter veel! Wel op je voeten letten..
 
Vandaag ga ik iets schrijven waar ik de hele route (6 uur!) over na kon denken. Ik heb namelijk al gekregen waar ik voor ben gekomen en dat wil ik heel graag delen met jullie.
 
Hoy voy a escribir algo sobre donde pude pensar todo el camino (6 horas!). Porque ya he recibido porque he venido aca y quiero mucho compartirlo con ustedes, mi nueva familia.
 
Vandaag ging ik als een speer, ben als 4de binnen gekomen. Maar dat is niet wat ik wil delen met jullie. De adrenaline, de fantastische natuur, dit helpt je maar zover. Na checkpoint 2 werd het zwaar (mentaal, het zwaarste stuk hadden we al gehad) en door bepaalde gedachten bleef ik gaan en besefte ik waarom ik dit doe.
 
Hoy dia me fue muy muy bien, he llegado 4. (Tio checho, con Mattias juntos hemos llegado!!). Pero esto no es que quiero compartir con ustedes. El adrenalina, la naturaleza, estas cosas solo se ayudan por parte. Despuis checkpoint 2 se puso horiblemente fuerte (mentalmente, el camino era mas facil que antes). Por algunas pensamientos pude seguir y cache porque estoy haciendo esto.
 
In willekeurige volgorde, om niemand tekort te doen, ga ik vertellen wat ik kwijt wil.
 
En qualquer orden voy a decirlo para no ofender a nadie.
 
Allereerst mijn collega's. Ik heb nog nooit ergens gewerkt waar men zo respectvol, hulpzaam en begripvol zijn. Ik ben oa door SFN hier en dit laat zien hoe maatschappelijk we bezig zijn. Arja, Bert, Sebo, Erik en Han, bedankt voor deze mogelijkheid. Arjan, ikweet dat je dit leest! Bedankt voor het feit dat je hebt geschreven zoek die grens want met oa die gedachte ben ik los. Hopelijk komt de grens pas tegen het einde..
 
Broer, schoonzus en mijn neefje en nichtje, jullie zijn fantastisch en Karla en ik willen elke dag bij jullie zijn.
 
Zus, wij denken aan je, en aan de familie en bedankt voor het liefdevolle onthaal, elke keer weer. Stef en Naomi zijn ware schatjes!
 
Heleen, je bent mij tweede moeder en zal dat altijd blijven. Ik vergeet nooit wat je allemaal hebt gedaan voor mij. Sofie, mijn kleine zusje, dat zegt genoeg. Laten we weer eens wat doen samen, vind ik altijd leuk.
 
Paps en mams, ik hoef niet veel woorden te wijden aan hoeveel jullie voor mij betekenen en voor wie ik ben wie ik ben. Dikke kus..
 
Els, Jan, Jet, Fiene, Boudewijn, Jean Mi en Anna, Ton en Hen, de hele De Vreese familie bedankt voor jullie steun en ondanks een lang afwezige Eric, weer zo dichtbij te zijn.
 
Mijn maten, Olaf, Benito, Frank en Marije, Lee, Harm en nog veel meer, jullie weten wie jullie zijn. We hebben weinig opgetrokken samen de laatste tijd maar uit het oog is werkelijk nooit uit het hart. Ik hoop dat we snel weer meer samen kunnen zijn.
 
Karla, mi mujer, no puedo nada sin ti. Peor es que lo sabes..Te amo infinito y estamos viviendo nuestro sueno. Beso grandisimo que no peudo darte aca. 
 
Y mi familia en Chile. Eres tan amoroso, tan amable, tan todo. Que sueno de casar con Karla y de tener una familia al lado de esto. Mi suegro y suegra, mi hermanita y familia (vichi es lo mas linda bebe que existe!!), todds los Retamales y los Walls (si Pablo, no cache que eres Wall, ahora si), me siento muy orgulloso de ser parte de esto y me siento muy bienvenido. Y por supuesto, ojala que me entienden, mi tio Checho (Sergio,no se como se escribe pero sabes que es tu), gracias po todo su ayudo, gracias por el entrenamiento, estoy viendo el momento que vamos juntos!
 
Check de fotos voor hoe het was want dit is alles wat ik schrijf. De blaren zijn een feit, spierpijn all over. Ik beloof niets na vandaag. Heb weinig calorien in mijn rugtas maar jullie zijn bij me en dat is voldoende.
 
Busca los fotos para ver como estuvo hoy dia pq es el unico que voy a escribir. Tengo ampollas, dolor de musculos. No prometi nada despuis hoy dia. Tengo poco comida en mi mochila pero estan conmigo. Y esto es suficiente.
 
Eric
 
ps. my fellow Toastmasters who are following me, you are the greatest! Keep on growing!

Een prachtige run vandaag, werkelijk overweldigend mooi. Vandaag heb ik mij meerdere keren afgevraagd waarom ik dit nooit eerder heb gedaan. Als ik aan de komende dagen denk dan vergaat de euforie wel een beetje maar over het geheel moet ik toegeven dat het een waarachtig magische ervaring is tot dusverre.
 
Gisteren om 15u lokale tijd werden we met bussen naar kamp 1 gebracht, op iets van 3200 meter hoogte (ze veranderen de hoogstes en afstanden telkens weer), met in de verte de vulkanen, om ons heen rotsformaties, de meest basale woestijntenten die er maar bestaan, een vuur in het middden en een goede sfeer tussen de deelnemers. Rond 20u zakt de zon en tegelijk de temperatuur, met grote stappen. Iedereen zijn laatste maaltijd voor het slapen en dan naar je tent, met 9 mensen op ongeveer 16 m2. En dan de nacht in. Rond 22u voel je de kou, snurken de buren, blaast de wind de rook van het vuur in je tent, en bewegen diegenen die niet kunnen slapen continu. Ik heb mijn oordopjes bij me en slaap gelukkig redelijk warm, nog geen noodzaak tot aandoen van extra kleding. Midden in de nacht weer wakker maar gelukkig snel weer onder zeil. Al met al goed geslapen, zeker vergeleken met de buren.
 
5.30u uit de tent, met alle kleding die je hebt, vrieskoud! Naar het toilet, ontbijt naast het vuur, koffie erbij en dan gaat de tijd in een keer heel snel. Briefing volgt en om 8u zal het startschot klinken! Alle spullen in je rugtas, patch met nummer voorop, voeten voorbereiden met gel, zonnebrand op, nummer laten scannen, laatste check en 2 minuten voor de start ben ik klaar. Geen tijd meer voor een wc stop maar who cares, nu gaan we los.
 
Bang!! We gaan.. Ik zou gaan lopen maar vergeet het maar, met gepaste en behouden pace ga ik de trail op. Het loopt licht naar beneden, we zullen zakken naar ongeveer 2900 als ik het goed heb (geen tijd om de parcours notes te lezen), dat helpt. De eerste 20km gaan goed, checkpoint 1 na 10.5 km, genoeg water en lekkere pas. Het is een gruwelijke ondergrond, je verstapt je zo, dus ik race op 1u 30min per 10 km. Dat is langzamer dan ik normaal ren maar we moeten nog zoveel dagen en mijn hartslag is te hoog. Dan ren ik met een Duitser die Michell heet, tot ongeveer 27km zal ik met hem optrekken, we halen veel in en genieten van het geheel. Het uitzicht is zo mooi, de temperatuur nog steeds te houden en de adrenaline stroomt. Checkpoint 2, op 21 km. Wederom genoeg water (snel alles opdrinken voor de refill) en dan verder. Still going strong, en voor hen die het zich afvragen, mijn teen geeft geen probleem. Zal het door de endorfines komen? Ik weet het niet maar ik voel me goed. Alleen nog steeds een te hoge hartslag.
 
En dan... De man met hamer haalt iedereen in, ik heb het voor de grap nog gezegd. De eerste renners worden geveld, ik denk door de hitte. Het is bijna 12 uur, we zijn al bijna 4 uur onderweg.Ik zeg voor de grap tegen Michell, daar is ons volgende slachtoffer, halen we in. Maar zelf ga je ook nadenken... Na een zeer lang stuk recht toe recht aan, draaien we een ravijn in. Huh? We gaan klimmen? 36 graden volgens het horloge van Michell, klimmen we, nu af en toe ook lopen, het is gewoon te zwaar. Waar blijft die checkpoint? Water raakt op, hartslag stijgt, benen voelen wat zwaarder aan. Ik heb min of meer geluk blijkt later, alle andere renners komen, net als ik, een verdwaalde familie in een pick up tegen. Die zeggen tegen iedereen, nog 1km! Maar het zijn er 3..... Dit is killing, zeker als je dan al je water opmaakt. Ik had net muziek opgezet omdat ik Michell achter heb gelaten, die wilde even rusten en zonnebrand opdoen, ik wil zsm naar het kamp. 7 km is niet zo lang meer toch? Maar het is echt nog heel ver. Zwaarder en zwaarder, omhoog en bijna geen water meer. Ik haal een aantal teams in, engelsen en een team uit guatemala. Die laatste hebben de stemming er nog steeds goed in! Sowieso is vrijwel iedereen bijzonder aardig en praatgraag.
 
Laatste checkpoint, water  bijgetanked, nog 3.5 km. Nu ren ik even alleen. Daar in de verte, de tenten!! Sweet.. En dan muziek geroffel, Karla juicht me toe, en binnen. 5 uur 8 minuten, plaats 24. Het is echt zwaarder dan ik dacht, het parcour is wonderschoon maar echt killing. Ik voel me goed gelukkig, een oude blaar die wat opkomt, mijn teenwond schoon en mentaal helder (ik vergeet wel steeds alle namen van iedereen). Nu water bijtanken, elektrolyten erbij, eten rantsoeneren (want hier is eea alweer veranderd.. ik tel en plan, het moet met weinig eten.. iemand praat over koud bier, nu niet, ik wil het niet horen). Dus ik hou mijzelf in. Om 18u avondeten.. En dan nog een noodles.. Even rusten en dan schrijven.

Ik kan overigens al het commentaar lezen dus ik lees het graag! Er zal wel wat vertraging inzitten maar het is erg leuk om wat te vernemen. Nu wachten op morgen.. Dag 2, 42 km..
 
Dikke knuffels voor iedereen, ik denk aan jullie!!!!!

Beste allen,

Excuus voor de radiostilte, alles is goed hier, aangekomen in San pedro en klaar voor de race. Over 5 minuten is de briefing en de spanning is echt voelbaar. Straks de check van alle spullen en vanmiddag naar kamp 1 op 3000 meter. 

Gisteren was ik euforisch over mijn equipment en het gewicht en toen... ellende. Ik stootte mijn teen en het bloed spatte eruit. Gelukkig niet op het loopvlak maar goed, dit ga ik wel voelen. Hoe dan ook voel ik mij zeker en is het een privilege hier te zijn.

Ik ga nu regelmatig posten en lieve mensen, help mij de finish te halen en mijn doel van 10.000 euro te bereiken, Laat iedereen weten van het project en push mij naar de finish.

allen bedankt voor julli steun zover, en speciale groeten aan mijn ouders, mij broer en zus, familie en collega´s . en sponsoren!! Iedereen dus hahaha,,

Tot later in de race!!!!!!!!!!!!1

De tijd tikt weg, de spanning bouwt op. Met nog zoveel te doen! De voorbereidingen voor de race, de broodnodige training die er te vaak bij in schiet, de flinke aandacht die het project nu begint te krijgen en mijn gedachten die overal naar toe schieten.

Zal het wel gaan lukken? Ik heb zoiets toch niet eerder gedaan. Als ik alleen maar zou wandelen, dan moet het goed gaan vertel ik mijzelf. Maar ik wil toch ook wel racen, ik wil toch ook wel die grens opzoeken. 250 kilometer valt niet te onderschatten en daar kom ook nog de zuurstofdeprivatie bij door het lopen op hoogte, de altijd oneffen ondergrond, de enorme temperatuurverschillen. Dan nog het leven op droogvoedsel, suikers en elektrolyten en het feest is compleet. Wat zal die douche na 7 dagen lekker zijn…

Het zal allemaal wel op zijn plaats vallen. En denken aan wat mis kan gaan helpt al helemaal niet! Gelukkig vind ik tijdens het rennen afleiding en dan besef ik mij dat rennen ook gewoon leuk is. Dat er ook genoten mag worden, dat het ophalen van geld voor het Fonds slechts een onderdeel is. En toch merk ik dat ook dat belangrijk is voor mij dit financiële doel. Het zou zo een mooi signaal zijn van de mensen, dat sport er enorm toe doet! Voor iedereen en zeker voor mensen met een beperking.

Als elke persoon die met dit project in aanraking komt maar iets doet, hoe klein ook. Dan komt het goed. Dan loop ik als vanzelf naar de finish. Nu eerst maar eens starten…

Wordt vervolgd…

Dear co-competitors and/or other readers, I salute you via my first blog! This is just a test blog to see what url I have to use, nonetheless I can say that I feel quite anxious about whats to come.. So little time left and so much to do and train.. I wish you all the best preparing and see you within a month! Good luck, Eric